ฝากหนึ่งของความเศร้า
จะมีฝั่งที่มีความสุขรออยู่
แต่หนทางข้างหน้าที่จะไปถึง
ไม่รู้จะมีอะไรรออยู่
ไม่ใช่เพื่อต้องการวิ่งหนี
แต่เพื่อต้องการวิ่งตามความฝัน
จึงเดินทางในวันหนึ่ง
ในฤดูร้อนที่ผ่านมาแสนนาน
ถ้าได้เห็นแค่เพียงพรุ่งนี้
คงไม่ต้องทอดถอนใจ
ดั่งเรื่อที่ลอยทวนสายน้ำ
ตอนนี้มีเพียงแต่ต้องก้าวเดินไปขางหน้า
เมื่อเมฆฝนจางหายไป
เส้นทางที่เปียกก็จะสว่างแวววับ
มีเพียงความมืด ที่ช่วยนำทาง
สอนให้ฉันเข้มแข็ง
เข้มแข็งดุจแสงแรงกล้า
ให้ฉันมีแรงก้าวไปข้างหน้า
อย่างเข้มแข็งต่อไป